Cornelis, Ida, Niels (10 jaar), Emma (8 jaar) en Carlijn (6 jaar) wonen al weer ruim anderhalf jaar in Warschau. Eigenlijk hadden we vorig jaar voorjaar al die kant op willen gaan, maar toen was het er niet van gekomen. Om het dit jaar niet weer voorbij te laten gaan, boekten we begin januari tickets voor het Hemelvaart weekend. Op Hemelvaartsdag liepen we dan ook met twee rugzakken en Isa in de buggy naar de trein om rond 15:00 in het vliegtuig te stappen. Om Isa nog even te kunnen laten slapen op Schiphol vertrokken we extra vroeg. Om 13:00 zaten wij aan de koffie en lag Isa in haar buggy te slapen. Na eerst nog even wat pret te maken met wat omstanders viel ze in slaap en heeft ze een klein uurtje kunnen slapen.
Vlak voordat we gingen boarden wilde we Isa nog even een yoghurtje geven. Isa had wel zin in een yoghurtje en had bedacht dat ze het zelf ging opeten. Hmm dachten wij, geen slab bij de hand en yoghurt eten uit zo'n smal hoog potje dat wordt natuurlijk een grote smeerboel. Maar ja, Isa had het yoghurtje al gezien en moest en zou het zelf doen. Dan maar haar jas en t-shirt uit en voorzichtig proberen te helpen. Tot groot vermaak van de omstanders, huilde Isa zeer stellig de hele boel bij elkaar, want ze moest en zou het zelf doen. Helpen was niet toegestaan! Dit werd niets.... Snel de yoghurt geruild voor een banaan. Met de banaan in de hand was Isa de yoghurt snel vergeten.
In het vliegtuig had Isa een eigen stoel en zat ze heel triomfantelijk met de riem om tussen ons in. Ondanks dat ze nog geen twee jaar was mocht ze tijdens het opstijgen en landen blijven zitten en hoefde ze niet bij mij op schoot (dit moest uiteraard wel even nagevraagd worden, want is tegen de procedure: kinderen tot 2 jaar moeten op schoot). Isa scoorde al snel een koekje van de stewardess en aan het eind van de vlucht bleek er bij de business class een bakje Australian mango sorbet ijs over te zijn. Nou, dat lustte Isa (en papa en mama) natuurlijk wel. Prima heenreis gehad.
Terug was het hele vliegtuig vol en moest Isa op schoot. In eerste instantie vond ze het maar niets dat ik op haar stoel zat. Dikke tranen... "mijn toel, mijn toel ...." Gelukkig kon ik haar overtuigen door haar tussen mijn benen op de stoel te laten zitten met de riem om haar en mijn buik. Het doosje rozijntjes gaf de laatste benodigde afleiding.
Vlak voordat we gingen boarden wilde we Isa nog even een yoghurtje geven. Isa had wel zin in een yoghurtje en had bedacht dat ze het zelf ging opeten. Hmm dachten wij, geen slab bij de hand en yoghurt eten uit zo'n smal hoog potje dat wordt natuurlijk een grote smeerboel. Maar ja, Isa had het yoghurtje al gezien en moest en zou het zelf doen. Dan maar haar jas en t-shirt uit en voorzichtig proberen te helpen. Tot groot vermaak van de omstanders, huilde Isa zeer stellig de hele boel bij elkaar, want ze moest en zou het zelf doen. Helpen was niet toegestaan! Dit werd niets.... Snel de yoghurt geruild voor een banaan. Met de banaan in de hand was Isa de yoghurt snel vergeten.
In het vliegtuig had Isa een eigen stoel en zat ze heel triomfantelijk met de riem om tussen ons in. Ondanks dat ze nog geen twee jaar was mocht ze tijdens het opstijgen en landen blijven zitten en hoefde ze niet bij mij op schoot (dit moest uiteraard wel even nagevraagd worden, want is tegen de procedure: kinderen tot 2 jaar moeten op schoot). Isa scoorde al snel een koekje van de stewardess en aan het eind van de vlucht bleek er bij de business class een bakje Australian mango sorbet ijs over te zijn. Nou, dat lustte Isa (en papa en mama) natuurlijk wel. Prima heenreis gehad.
Terug was het hele vliegtuig vol en moest Isa op schoot. In eerste instantie vond ze het maar niets dat ik op haar stoel zat. Dikke tranen... "mijn toel, mijn toel ...." Gelukkig kon ik haar overtuigen door haar tussen mijn benen op de stoel te laten zitten met de riem om haar en mijn buik. Het doosje rozijntjes gaf de laatste benodigde afleiding.
